Gdzie mieszkają dzikie stwory

Dzięki swojej nieskrępowanej wyobraźni, dziewięcioletni Max trafia do niezwykłej krainy, zamieszkanej przez dziwaczne, futrzaste stworzenia.

Max nigdy nie należał do dzieci, których decyzje dyktuje zdrowy rozsądek. Niezrozumiany przez rodzinę i samotny, po kłótni z mamą wybiega z domu, nie oglądając się za siebie. Przypadkiem trafia do magicznej krainy zamieszkanej przez baśniowe stwory, które dziwnym trafem uważają go za swojego przywódcę.

Filmowa adaptacja klasycznej książki Maurice’a Sendaka z niezwykłą szczerością opowiada o gniewie, samotności i potrzebie bycia kochanym. To poruszająca historia o wielkich emocjach, które pojawiają się w dzieciństwie, i o tym, że przed rzeczywistością nie zawsze można uciec.

Czy wiesz, że...

…początkowo film miał być animacją komputerową? Z czasem jednak producenci zmienili zdanie i tak powstał film aktorsko-lalkowy.

Rekomendacja psycholożek z Bliskiego Miejsca: Rzadko oglądany w kinie portret dziecięcej złości. Dzikie stwory to nie tylko mieszkańcy wyspy, ale także różne części samego Maxa: jego wściekłość, lęk przed odrzuceniem, potrzeba bycia ważnym. Film pokazuje, że bycie „królem" własnych emocji może być znacznie trudniejsze, niż się wydaje, i że regulacja tych emocji nie dokonuje się w samotności, ale w relacji. Dla dorosłych jest to zaproszenie do przesunięcia perspektywy: pod trudnym zachowaniem dziecka niemal zawsze stoi niezaspokojona potrzeba. Warto spróbować “wejść w buty dziecka” i jej poszukać. 

Warto wiedzieć: film jest emocjonalnie wymagający i nie jest przytulną bajką — ale to jego największa wartość.